Ikzelf stond niet te springen voor kinderen; zij wou er wel. Ze heeft me behoorlijk onder druk gezet. Na lang wikken en wegen heb ik besloten haar te volgen en inderdaad voor een kindje te gaan. Ze is nu 2 maand zwanger. Ze heeft veel last van hormonen en waarschijnlijk prenatale depressie. Nu wil ze plots absoluut geen kind meer. Ze wil abortus, liever dan een slechte moeder te zijn. We hebben er al veel over gepraat, over de invloed van hormonen etc. Maar ze blijft bij haar standpunt: ze wil de zwangerschap onderbreken; ze wil het kind niet.

Ondertussen hebben we wel de echo gezien en de hartslag gehoord. Kerngezond wezentje. Ik ben nu klaar voor het vaderschap, ben gehecht aan dit wezentje en vind het doodzonde om het kapot te maken. Ik kan haar niet ompraten.

Help!